Een gedichtje plaatsen

Scheiding13-18 jaarEen gedichtje plaatsenEen gedichtje plaatsen

Scheiden

Je wou niet scheiden,
het zelfs vermijden.
Die tranen onder dwang,
ik zie het, je bent bang.

Een monster ben jij
Wij zijn alles behalve blij
Ik wil zelfs dat je ons verlaat
Die spanning hier die over gaat

Te braaf, te lief
Alsof je al het dierbare geeft aan een dief Geen moeite, niets meer T'is gedaan, veel te teer


Ik breek en ween en laat liters tranen
Ik versta het niet en nog duizend vragen Hoe kon je, hoe durf je Belogen en bedrogen Geen vader in mijn ogen

Ik denk en fantaseer
Mijn hoofd gaat te keer
Ik breek en ween en laat liters tranen
Ik versta het niet en nog duizend vragen

Ga weg, verdwijn en kom nooit terug
Al die schade, zie hier mijn rug.


Lisa S. (17), 01 februari 2017
Papa

Papa ging voor mijn ogen dood. Ik was toen maar drie jaar oud. Hij lag daar maar, toen kwam de ambulance. Hij storf toch.
Ik vindt de wereld oneerlijk, waarom ik?
Maar ik zou het ook nooit aan iemand anders toe wensen, nooit.
Ik voel me leeg van binnen, nu er zoveel gebeurt in m'n leven. Het gaat niet goed op school, mama is herstellende van allemaal ongeluk.
Soms denk ik wel eens: Als jij nou niet dood was gegaan papa, wat dan? Zou dan wel alles goed gaan. Jij en mama gelukkig samen en ik ook gelukkig?
Ik troost me met het idee dat alles wel goed zal komen.

Maar heel af en toe bekruipt dat lege gevoel me weer, als een soort mist die opgesloten zit in mijn hoofd en er dan weer uit komt.

Dit was en is mijn verhaal.

Julia, 13 mei 2013
Mama, hoe kun je

Ze ging bij ons weg voor en ander .
Hij was beslist geen buitenstander
Hoe kan een persoon zo belangrijk zijn dat ze ons verlaat.
Je man, je kinderen. We waren elkaars steun en toeverlaat
Je weet niet wat je ons hebt aangedaan, pijn en verdriet
En oppassen met wat je deed en nu doet, nee dat doe je niet

Dit is voor ons heel zwaar maar,
We hadden alles voor mekaar
En huisje, een boompje en beestje
En toen was het tijd voor een feestje
De 50 jaar van papa moest gevierd worden
Toen was je al verliefd geworden
Deze gebeurtenis is abnormaal
Maar nu, achteraf weten we het allemaal

Stiekeme ontmoetingen achter struiken of bomen
Iedere nacht lag je over hem te dromen
Als hij zigzaggend de straat in kwam
Zoef zoef daar ging je met de hond, we schrokken ons lam
Hartjes voor de ramen als teken voor de liefde
Tussen jullie wordfeutende als twee kinderachtige geliefden
zoveel foto’s van hem op je iPad
Teveel zodat je papa totaal vergat
Tijdens kerst op de plee sms’en naar hem
Bij jou zat er geen enkele rem

Ik zal van je blijven houden maar je moet weten dat dit absoluut niet kan en mag
Niks zal meer het zelfde zijn, geen kerst geen zomervakantie en mijn verjaardag
Ik zal ook nog boos en verdrietig blijven en dat zal ook nog lang duren
Maar als ik huil, lach jij en zit je met hem een bitterballetje te frituren
Of ga je met hem kleren uitzoeken bij de Sting
Ik kan er niks meer aan doen maar mam ik vraag je een ding:

Waarom mam, waarom

Jim van Hoorn, 15 jaar, 27 april 2013
Het doet pijn

4 jaar geleden begonnen de ruzies. Ondragelijk hard geschreeuw. Naar boven rennen, in je kussen scheeuwen en slaan. Zo lang doorgaan totdat je denkt dat de pijn is weggegaan. Nu een paar jaar verder. Pap is nu 4 maanden uit huis, zie hem hooguit 3 uur in de week. Heb nooit zo veel pijn gevoeld. Vooral als ik mijn moeder aankeek. Ik vroeg: wanneer is het voorbij ? ...

Natuurlijk wist ik vanbinnen dat het nooit meer goed kwam. Maar stiekem hoopte in op een verborgen vlam.



Lydia (16) , 11 april 2013
Dozen vol verdriet.

Een maand of 2 geleden begon de trammelant,
Van tevoren was er nog niets met me aan de hand. 

Ik wist precies wat er zou gaan komen, 
Ik had het 4 jaar geleden al eens waargenomen. 

Ook toen ging het mis,
En sindsdien heb ik een harstoornis. 

Natuurlijk niet letterlijk,
Maar wat nu is is onveranderlijk. 

De tranen rollen over m'n wangen,
Ik zie nog geen vooruitgangen. 

Ook ik weet dat het beter zo is,
Maar 1 persoon minder in huis blijft een groot gemis. 

Ik zou willen dat het anders kon zijn,
Iets met veel minder pijn.

Overdag,
Van buiten een lach,  

's nachts en van binnen,
Kan ik mijn gevoelens niet meer overwinnen. 

Ik stort compleet in, 
Ik ril. 

HEAD UP, STAY STRONG, FAKE SMILE 'ND MOVE ON. ♔

Lieke.

Lieke. (14) , 09 september 2012
mijn doel

Die ene ochtend, de zwartste van m'n leven
Het heeft me kapot gemaakt, het heeft mn leven vergalt.
Het duurde maar even, maar de pijn is niet te zeggen
Ik
Ik
ik
wie is dat?
een foto, een naam, erkenning
Ik wil het wel erg hoog leggen, de lat.
een leven, gelukkig, samen.
Wat doet het er toe? Foto's, namen?

het enige wat ik wil is mezelf zijn, samen met elkaar.




ik (13), 27 mei 2012
ik

Ik zie mezelf nog zo die brief lezen, de brief die me het liet weten. Ze hadden relatieproblemen en zij depressieverschijnselen. Als ik het niet weet dan is het weg dacht ik, dus ik probeerde het te vergeten.
Het lukte een tijdje, ik was bezig met de eenzaamheid op school. De klasgenoten die me niet mochten en de pauzes waar ik samen met mijn énige échte vriendin in de andere klas altijd hetzelfde beleefde: lol.
Maar het verdriet van de klas waar ik altijd alleen in was speelde op en ik ging praten met de vertrouwenspersoon. Het luchtte op en ik vertrouwde haar gewoon. Toen ineens kwam die dag waarin mijn ouders het zeiden. Ik was kapot, ze zouden nu echt gaan scheiden.
Nu is het wachten tot het zover is en ondertussen ben ik stiller en stiller geworden, onzichtbaar.
Kapot.

nina (13_), 26 mei 2012
het meisje

Ik zie een meisje in de spiegel,
een meisje met verdriet.
Ze probeert het te verbergen,
maar er is toch niemand die het ziet.
Waarom zo veel tranen,
waarom heeft ze verdriet.
Ik wil haar gaan helpen,
maar hoe, dat weet ik niet.
Maar als ik beter in de spiegel kijk,
dan lijkt het of ik stik.
Langzaam begin ik te begrijpen,
Dat meisje is de spiegel,
dat meisje dat ben ik.


Amber (13) 18 maart 2012, 18 maart 2012
ik zal het nooit vergeten

ik zal het nooit vergeten
hoe veel pijn het me heeft gedaan
en wat heb ik er nou aan over gehouden ?nou niks
kinderen moeten er maar voor opdraaien elk weekend weer het zelfde om 11uur bij je ma of pa aan de deur staan
want anders krijg je gedonder

zijn ze uit elkaar gegaan maar nog maken ze even veel ruzie
en jij zit er altijd tussen
het leven wordt er niet makkelijker op
je hebt geen vrienden waarmee je het kan delen omdat die je niet snappen
maar toch ook wel hun best doen maar toch je kan het er niet goed over hebben en praten met iemand die het zelfde heeft meegemaakt

ik heb altijd heen en weer gesjouwd en tussen die ruzie's gezeten en een nieuw leven moeten beginnen alleen voor hun
en dan vraag je een keer aan hun of ze een keer wat voor jou willen doen krijg je geen antwoord of het antwoord is dat vind ik moeilijk of dat wil ik niet hoe denk je dat het voor mij is ik heb het ook altijd moelijk gevonden of dat ik het liever niet wou
maar dan deed ik het omdat ik zoveel van ze hou
en iedere dag opnieuw denk dat als ik even nee zou zeggen op een vraag dat ik ze dan kwijt zou raken
en wel elke week een keer moeten aan horen van iemand
zou je niet willen kiezen dat zou toch makkelijker zijn
maar nee
of aan horen van je ma of pa dat de ene slecht is
ik zou niet kunnen kiezen want ik hou met heel mijn van hun
en wil ze allebij geen pijn doen
en toch zullen ze me nooit begrijpen hoe vaak ik het ook zeg ze zouden altijd blijven zeggen ja maar dit of ja maar dat nooit zullen ze zeggen joy je hebt gelijk ik zal kijken wat ik kan doen

doe met dit bericht wat je wil (zo weten jullie ook eens iets over mij van binnen )

I love them still
with all my heart


joy (15,16), 13-02-2012, 13 februari 2012
Mijn moeder



Ze verliet ons,
ze verliet ons voor een ander.
Hoe kan een persoon zo belangrijk zijn dat je je familie verlaat.
Je man, je kinderen.
Je weet niet wat je ons hebt aangedaan,
ja, waarom heb je dat gedaan

Aileen, 30 november 2011
Snap ik het wel?

Uit elkaar.
Zo maar.
Moet ik boos en verdrietig zijn?
Of is het fijn?
Vragen en gekweld door gevoelens.
Zijn trouwen en liefde leugens?Ik voel me anders en raar.
Maar dit gedicht is nu klaar

Anoniem.(12 te jong ik weet het), 27 november 2011
uit elkaar

Ik voel me alleen
Ik mis een been
zo voelt het echt
Ik voel me slecht
Ik voel me raar
Mijn ouders gaan uit elkaar

Tessa (16), 21 april 2011
Mail ons om ook een gedichtje te plaatsen.